Historia Portugalii na ESC – 1974 – Sygnał rewolucji z ostatnim miejscem

Portugalskie preselekcje w ramach Festival RTP da Canção 1974 odbyły się 7 marca, a prowadzącymi byli Gloria de Matos i Artur Agostinho. Konkurs odbył się w Lizbonie i trwał 3 godziny i 10 minut. Udział w walce o Eurowizję wzięło 9 wykonawców, każdy z nich miał silne wsparcie wytwórni płytowych, co skutkowało świetną promocją w mediach – artykułów na temat Festival da Cancao 1974 w gazetach było mnóstwo. Do rywalizacji powrócili Artur Garcia, Duo Ouro Negro, Jose Cid czy Paulo de Carvalho. Ten ostatni wygrał głosowanie jurorów regionalnych i RTP zdobywając aż 245 punktów za utwór „E depois de Adeus”. Drugie i trzecie miejsce zajęła grupa Green Windows z „No dia em que o rei fez anos” (144 punkty) i „Imagens” (już tylko 40 punktów”) – obydwa utwory napisał Jose Cid, który sam był piąty z piosenką „A rosa que te dei”. Po raz pierwszy aż trzy utwory zajęły ostatnie miejsce, nie zdobywając punktów – na dnie rankingu znaleźli się Artur Garcia, Fernanda Farri i Veronica.

Manuel Paulo de Carvalho Costais urodził się w 1947 roku w Lizbonie. Był współzałożycielem formacji The Sheiks, która była odpowiedzią na brytyjskie The Beatles. Po odejściu z grupy, Paulo skupił się na karierze solowej i muzyce fado. W latach 70 i 80 zdobył wiele międzynarodowych nagród i wyróżnień m.in. w Polsce, Bułgarii czy Belgii, ale też w Chile i Argentynie. Wokalista był trzykrotnie żonaty, w tym z uczestniczką preselekcji – Heleną Isabel. Aktualnie jest w związku partnerskim z Susaną Lemos. Łącznie ma piątkę dzieci. W Festival da Cancao zadebiutował w 1970 roku z utworem „Corre Nina” zajmując 4. miejsce. Rok później rywalizował o Eurowizję z „Flor sem tempo” i był bardzo blisko wygranej – 2. miejsce. W 1972 roku nie uczestniczył w finale, ale powrócił w 1973 z „Semente” zdobywając 4. lokatę. Udało mu się wygrać za czwartym podejściem.

Podczas Eurowizji 1974 Portugalia wystąpiła jako przedostatnia, pomiędzy Szwajcarią a Włochami. EBU zmieniło sposób głosowania, więc nie obowiązywała już zasada, że każdy kraj musi od każdego państwa dostać jakieś punkty. O ile Portugalia świetnie radziła sobie w poprzednich trzech latach, tak teraz zdobyła tylko 3 punkty, co dało jej 14. miejsce, czyli ostatnie. Zremisowała ze Szwajcarią, Norwegią i Niemcami. Dwa punkty dała Szwajcaria, 1 przekazała Hiszpania. Portugalskie jury po 2 punkty dało Hiszpanii i Izraelowi, a po jednym Grecji, Jugosławii, zwycięskiej Szwecji, Monako, Holandii i Włochom. Punkty przekazał Henrique Mendes, wcześniej komentator i prowadzący Festival da Cancao. Na stanowisku komentatora dla RTP1 był Arturo Agostinho.

Czternaste miejsce to drugi najgorszy rezultat Portugalii od debiutu w konkursie. Słabiej wypadła tylko Simone de Oliveira w 1969 roku. Na dziesięć startów w Eurowizji Portugalia po raz drugi zajęła ostatnie miejsce. Jak się jednak okazało, to nie rezultat był istotny. 19 dni po finale Eurowizji wybuchła w Portugalii tzw. Rewolucja Goździków – wojskowy zamach stanu, który „doprowadził do obalenia dyktatury następcy Antónia SalazaraMarcela Caetana. W konsekwencji doszło do przywrócenia swobód obywatelskich i politycznych oraz dekolonizacji portugalskich posiadłości w Afryce i Azji” – podaje Wikipedia. Piosenka eurowizyjna „E depois do Adeus” (autorstwa Jose Nizy i Jose Calvairo) została wykorzystana jako pierwszy z dwóch sygnałów do rozpoczęcia rewolucji. Puszczono ją w Rádio Renascença 24 kwietnia o 22:55. Drugim sygnałem był utwór “Grândola, Vila Morena” w wykonaniu Jose Afonso (polską wersję nagrała Edyta GeppertTUTAJ). Piosenka „E deopis do Adeus” została przez historyka eurowizyjnego Johna Kennedy’ego O’Connora uznana za jedyny utwór w historii konkursu, który rozpoczął rewolucję. Dlaczego wybrano właśnie tę kompozycję? Twierdzi się, że nie miała politycznego przekazu, była utrzymana w popularnym wtedy stylu więc nie wzbudzała żadnych podejrzeń.

Trwa głosowanie na ulubiony zwycięski utwór Festival da Cancao 1964-1973. Szczegóły dostępne TUTAJ.

 


  • RSS