Eurowizja dla Dzieci 2015, Eurowizja 1968, Wymarzony reprezentant PL 2016

Australia weźmie udział w JESC?

Europejska Unia Nadawców potwierdziła, że telewizja australijska SBS otrzymała zaproszenie do wzięcia udziału w Eurowizji dla Dzieci 2015 w Sofii. Szczegółów brak, domysłów sporo. Póki co, EBU podała tę wiadomość na Twitterze, informując jedynie o zaproszeniu. Nie wiadomo jakie są powody takiej decyzji, nie wiadomo jakie są plany wobec tej inicjatywy i czy SBS w ogóle zdecyduje się na taki krok. O ile debiut Australii podczas Eurowizji „dla dorosłych” był wydarzeniem okazjonalnym z racji 60-lecia konkursu, o tyle w przypadku JESC raczej o żadnej „okrągłej” rocznicy mówić nie można. Przy ESC od razu mówiono, że udział Australii będzie jednorazowy – w przypadku JESC zapewne będzie podobnie, ale nie zostało to jeszcze potwierdzomne. Gdy podano wiadomość o debiucie tego kraju w Austrii, fani konkursu podzielili się na zwolenników i przeciwników. Ostatecznie jednak Australia pojawiła się w finale, zjednała sympatię wielu i ostatecznie wywalczyła 5. miejsce. Istnieją co prawda pogłoski, że to nie ostatni udział SBS w Eurowizji, ale póki co można je traktować jako plotki. Część osób tłumaczy fakt zaproszenia Australii do JESC jako „przedłużenie” celebracji jubileuszu dorosłego konkursu, jednak sporo jest też głosów krytycznych, sugerujących, że za taką decyzją stoją kwestie finansowe – EBU chce rozwijać Eurowizję dla Dzieci, chociaż większość europejskich nadawców nie jest zainteresowana tym wydarzeniem. Jeśli Szwecja, Serbia, San Marino i Australia zdecydują się na start, wtedy stawka konkursowa liczyć będzie aż 18 państw, czyli tyle samo co w 2004 roku (największa Eurowizja dla Dzieci w historii). Czy o to chodzi EBU?

Chociaż małe kraje bałtyckie w tym roku dobrze poradziły sobie podczas Eurowizji, nie są zainteresowane udziałem w „dziecięcej” wersji. Litwa i Łotwa zapowiedziały, że nie wrócą, natomiast nadawca estoński poinformował portal Wiwibloggs, że nie planuje debiutować w Sofii. Prawdopodobnie JESC znów zyska popularność w Rosji, bo nadawca publiczny zdecydował się wrócić do formatu preselekcji narodowych. Finał odbędzie się pod koniec września, a o wyjazd do Bułgarii powalczy ok. 20 uczestników, którzy będą mogli się zgłaszać już od jutra. Rok temu Rosję reprezentowała Alisa Kozhikina, którą stacja wybrała wewnętrznie. Wokalistka zajęła 5. miejsce.

WYMARZONY REPREZENTANT POLSKI 2016: Nie ma mocnych na polskie wokalistki! Kolejna z nich wygrała duel i weszła do finału plebiscytu. Tym razem jest to Ewa Farna, która pokonała Michała Szpaka stosunkiem głosów 121 do 68. Kolejny duel już na grupie facebookowej! Przypominam, że w finale są już Brodka i Doda.

CZY WIESZ, ŻE…

Jesteśmy już przy roku 1968, kiedy to Eurowizja po raz pierwszy została nagrana w kolorze. Wielka Brytania już nieraz gościła ESC, ale po raz pierwszy otrzymała prawa gospodarza z powodu zwycięstwa rok wcześniej. Byli zresztą niezwykle blisko ponownego sukcesu…

  • Konkurs odbył się w Royal Albert Hall, zbudowano bardzo dużą scenę z logiem Eurowizji.
  • Wielka Brytania miała już dość zajmowania drugich miejsc i bardzo zależało jej na ponownej wygranej. Z tego powodu wybrano Cliffa Richarda, ówcześnie najpopularniejszego wokalistę pop, dla którego utwór „Congratulations” napisali autorzy „Puppet on a string” – Bill Martin i Phil Coulter.
  • „Congratulations” cieszyło się ogromną sympatią słuchaczy, gdyż piosenka dotarła do 2. miejsca listy przebojów przed samym konkursem. Ciekawy i energiczny występ Cliffa Richarda zdobył ogromne owacje publiczności.
  • Największą konkurentką Brytyjczyka okazała się Hiszpanka Massiel z utworem „La, la, la”. Cliff Richard zatrzasnął się w łazience w trakcie podawania wyników – złośliwi twierdzą, że bał się publicznej porażki…
  • Głosowanie było niezwykle ekscytujące. Gdy do zakończenia zbierania punktów pozostały tylko łączenia z dwoma państwami, przewaga Wielkiej Brytanii nad Hiszpanią wynosiła 3 punkty. Niemcy przekazały 2 punkty dla Cliffa, ale aż 6 dla Massiel, co spotkało się z wymowną reakcją publiki.
  • Ostateczne rozdanie przekazywała Jugosławia, która…nie dała punktów żadnemu z tych państw, więc ostatecznie to Hiszpania zdobyła Grand Prix.

  • Media brytyjskie były rozczarowane rezultatem i oskarżały jurorów o manipulację głosowaniem. Zawiedziony był sam Cliff Richard. Do tej pory mówi się, że wyniki były ustawione przez generała Franco, który przekupił jurorów, by poprzez zwycięstwo na ESC pokazać Hiszpanię w lepszym świetle.
  • Pomimo przegranej „Congratulations” stało się większym hitem niż „La, La, La”, co potwierdza regułę, że częściej przebojami są piosenki, które Eurowizji nie wygrywają.
  • Austrię reprezentował w Londynie czeski wokalista Karel Gott.
  • Wracając jeszcze do Cliffa Richarda. Jego talent odkryto w 1958 roku, wtedy zaczął lansować pierwsze muzyczne przeboje. Jego wizerunek „idealnego zięcia” kontrastował z „dzikimi facetami” z The Rolling Stones czy The Beatles, co zresztą dało mu ogromną popularność. W jego życiu nie było miejsca na skandale, narkotyki, wybryki, a on sam bardzo często publicznie przyznawał się do swojej wiary. Spekulowano jednak często na temat jego orientacji seksualnej, on sam jednak ucinał wszelkie dyskusje na ten temat, twierdząc, że o seksie mówić nie zamierza.
  • O Cliffie Richardzie można powiedzieć, że jest to prawdopodobnie jedyny wokalista brytyjski, który królował na listach przebojów aż przez pięć dekad.

Eurowizja 2016, Eurowizja dla Dzieci 2015, Wymarzony reprezentant PL 2016, Eurowizja 1967

Cypr znów z maratonem?

Telewizja cypryjska co prawda jeszcze nie potwierdziła udziału w Eurowizji 2016, ale wiceprezydent CyBC powiedział w jednym z wywiadów, że wyspa pojawi się w konkursie, a telewizja przeprowadzi drugą edycję preselekcji pod nazwą „Eurovision Song Project”. Konkurs, który jest ponoć inspirowany Melodifestivalen, składał się z kilku rund i był najdłuższym formatem selekcyjnym w tym roku. Zaczęło się od castingów, później były przesłuchania klubowe i występy na żywo. Kandydatów oceniali specjaliści z Cypru i zagraniczni goście. Nie odbyło się bez kłótni kandydat-komisja, skandali (słynna Eva Diva i jej „obrażanie się” na Christera Bjorkmana) czy sensacji, jaką na pewno była niespodziewana wygrana Johna Karagiyannisa z balladą „One thing I should have done”. Co prawda nie zdobył w Wiedniu wysokiego miejsca, ale awansował do finału, co dla Cypru i tak było sukcesem. Jaka będzie oficjalna decyzja CyBC w tej sprawie? Przekonamy się niebawem.

UPDATE KONKURSOWY: Rosja dołączyła do stawki uczestników JESC 2015. Tym samym jest to 14. kraj, który potwierdza udział w konkursie. Podobnie jak w przypadku powracającej Macedonii, radosną nowinę przekazał Vladislav Yakovlev poprzez Twittera. Nadal czekamy na decyzję Serbii (RTS), San Marino (SMRTV) i Szwecji (TV4). Jeśli te trzy kraje nie wycofają się, do Sofii pojedzie aż 17 delegacji, czyli tyle samo co w 2007 roku. Przypominam, że rekord frekwencji to 18 krajów (w 2004 roku).

WYMARZONY REPREZENTANT PL 2016: Drugi duel okazał się zwycięski dla Dody, która pokonała wokalistę o pseudonimie Mrozu zdobywając dwukrotną przewagę głosów. Wraz z Brodką trafia więc do finału plebiscytu. Kolejny duel już dziś na grupie facebookowej!

CZY WIESZ, ŻE…

Eurowizja 1967 odbyła się w Wiedniu i wylansowała dwa przeboje – jeden to utwór zwycięski czyli „Puppet on a string”, drugi to „L’amour est bleu” czyli propozycja z Luksemburga.

  • Austriacy twierdzą, że 12. Eurowizja to nowy rozdział w historii konkursu, bo show zmieniło się z poważnego koncertu w wydarzenie rozrywkowe i pełne zabawy.
  • Prowadząca Erica Vaal przywitała widzów w aż pięciu językach, a jednym z nich był rosyjski, w ten sposób EBU kierowała pozdrowienia do publiczności nadawców zrzeszonych w Interwizji.
  • Aby „odmłodzić” nieco Eurowizję wprowadzono zasadę, że jurorzy nie mogą mieć więcej niż 30 lat.

  • Zwyciężczyni Sandie Shaw do tej pory nie znosi „Puppet on a string” i często przypomina o tym w wywiadach. Mimo to utwór był jednym z jej największych hitów. Poza tym był to pierwszy zwycięski utwór ESC, który stał się popowym przebojem w wielu krajach (m.in. w UK, Austrii i Niemczech). Kompozycja szybko trafiła do szaf grających co zwiększyło jej popularność.
  • Sandie była pierwszą bosą zwyciężczynią ESC. Kolejną była Sertab Erener (dopiero w 2003), a później Loreen (2012) i Emmelie de Forest (2013). Jedynym wokalistą, który bez butów wygrał ESC był Dima Bilan (2008).
  • Poza brytyjską piosenką i balladą „Love is blue” Vicky Leandros, widzów „rozbudziła” także propozycja z Monako czyli „Boum Badaboum” autorstwa kontrowersyjnego Serge Gainsbourga, który ponoć znów upakował w tekście piosenki sporo seksualnych odniesień.
  • Sandie Shaw zdołała wygrać pomimo problemów z mikrofonem podczas pierwszej części utworu.
  • Z roku na rok tablica głosowań coraz bardziej się psuła i zdarzało się więcej problemów technicznych, co najczęściej oznaczało, że z danym sekretarzem trzeba było łączyć się ponownie. Dodatkowo prowadząca zapomniała, że ma się skontaktować z Irlandią i przed ostatnim zestawem punktów chciała już powiadomić, kto wygrał Eurowizję.
  • ESC 1967 to pierwsze przekazy na żywo z „Green Roomu”. Widać tam było reprezentantów cieszących się z kolejnych punktów oraz…nieco znudzoną Sandie Shaw.

  • Wracając jeszcze do Vicky Leandros. Co prawda, zajęła dla Luksemburga tylko 4. miejsce, ale instrumentalna wersja utworu została nagrana przez francuskiego muzyka Paula Mauriata i pod nazwą „Love is blue” stała się światowym hitem. W 1968 roku kompozycja spędziła pięć tygodni na liście „US Billboard Hot 100″. Po raz drugi (po „Volare”) utwór eurowizyjny zdołał przedostać się za ocean – po raz drugi nie była to zwycięska piosenka.

Dino Merlin, Wymarzony reprezentant PL 2016, Eurowizja 1966

Dino Merlin lepszy od papieża

52-letni wokalista z Bośni i Hercegowiny – Dino Merlin – dał wczoraj spektakularny koncert na sarajewskim stadionie Kosevo. Co ciekawe, dwukrotny reprezentant BiH na ESC już czwarty raz w swojej karierze zdołał wypełnić fanami cały obiekt. Wczoraj jego największe hity śpiewało aż 70 tys. fanów. Warto poinformować, że frekwencja na koncercie była wyższa niż podczas czerwcowej mszy świętej z udziałem papieża Franciszka. Wtedy na stadionie pojawiło się 65 tys. wiernych.

W Internecie pojawiły się już pierwsze oficjalne i nieoficjalne nagrania z koncertu. TUTAJ obejrzeć można występ do utworu „Skoljka” z najnowszego albumu. Wokalista wykonał swoje najnowsze przeboje jak i starsze, doskonale znane utwory. Nie zabrakło także wielu odniesień do Sarajewa i do 30-letniej kariery piosenkarza, który przypomniał, że 100 metrów od stadionu nadal znajduje się szpital, w którym przyszedł na świat. Wśród widzów znaleźli się fani Merlina nie tylko z Sarajewa, ale także wielu innych miast Bośni i Hercegowiny (m.in. Tuzla, Srebrenica), Serbii, Chorwacji i Słowenii. Z trybuny VIP koncert obserwowała także amerykańska ambasador w BiH.

Dino Merlin to jeden z najpopularniejszych wokalistów i kompozytorów nie tylko w Bośni, ale i na terenie całej b. Jugosławii. Tak naprawdę na Eurowizji reprezentował swój kraj aż trzy razy. W 1993 roku był kompozytorem utworu „Sva bol svijeta”, w 1999 zaśpiewał na scenie w duecie z francuską wokalistką Beatrice Poulot („Putnici” – 7. miejsce), a w 2011 wykonał angielski utwór „Love in rewind” zajmując 6. miejsce, jednocześnie zdobywając najwięcej „dwunastek” spośród wszystkich krajów finałowych. Bośnia i Hercegowina wycofała się z Eurowizji po 2012 roku i do tej pory nie wraca z powodów finansowych. Telewizja publiczna BHRT nie chce (lub nie może) przekazać praw do uczestnictwa w konkursie jakiejkolwiek innej stacji. Jeden z nadawców prywatnych uczestniczy natomiast w Turkowizji – Bośnia dwukrotnie awansowała tam do finału zajmując 6. miejsce w 2013 roku i 10. rok temu.

WYMARZONY REPREZENTANT PL 2016: Wczorajszy duel zwyciężyła Monika Brodka, która pokonała formację LemOn stosunkiem głosów 104:52. Warto poinformować, że LemOn zwyciężył w kategorii „Zespół” wcześniejszego etapu głosowania. Czy to znaczy, że wokalistki znów będą dominować? Kolejny duel już dziś na grupe Facebookowej!

CZY WIESZ, ŻE?

Ponieważ książka „All the stars, scandals, triumphs, failures and hits – Eurovision Song Contest – The History of the Song Contest 1956-2015″ przygotowana została przez Austriaków, poświęcają oni swoim piosenkom sporo miejsca, ale nie szczędzą kąśliwych uwag. W przypadku roku 1966 jest jednak inaczej…

  • Udo Jurgens zwyciężył Eurowizję 1966 i potwierdził, że sprawdza się powiedzenie „Do trzech razy sztuka”. Wcześniej Austriak śpiewał na ESC w latach 1964-65, za każdym razem zdobywając wyższy wynik. Podobną drogą poszła (wiele lat później) np. reprezentantka San Marino – Valentina Monetta.
  • Austriacy są niezwykle dumni ze zwycięstwa utworu „Merci Cherie” podkreślając, że przewrotna piosenka ze Szwecji, która zajęła 2. miejsce, otrzymała o połowę mniej punktów, a poza tym z 16 zdobytych głosów aż 15 pochodziło od innych państw skandynawskich.
  • Wymiana punktów między Szwecją, Danią, Norwegią i Finlandią wywołała zresztą buczenie i gwizdy wśród publiczności.

  • Laureatka trzeciego miejsca – Norweżka Ase Kleveland – pełniła w latach 1990-1996 funkcję Ministra Kultury swojego kraju.
  • „Mercie Cherie” trafiło na listy przebojów w wielu krajach Europy, potwierdzając status i popularność Udo Jurgensa.
  • Udo Jurgens określany jest jako fenomen i jeden z nielicznych wykonawców europejskich, który cieszył się sławą przez ponad 50 lat.
  • Największym uznaniem cieszył się oczywiście w Austrii i Niemczech, na jego koncerty przychodzili zarówno dojrzali słuchacze jak i młodzież.
  • Ostatni koncert odbył się 5 grudnia 2014 w wiedeńskiej Stadthalle. Wokalista niespodziewanie zmarł 21 grudnia 2014. Nie wiadomo, czy organizatorzy ESC 2015 planowali go jakkolwiek zaangażować w przygotowania do tegorocznej Eurowizji.
  • Udo Jurgens był pierwszym wokalistą, który wygrał Eurowizję siedząc. Później udało się to też Danie (1970), Johnny’emu Loganowi (1980), Nicole (1982) i Paulowi i Charliemu (19994).
  • Ze względu na rosnącą popularność prostej muzyki popowej, EBU uznało, że warto przemienić Eurowizję w konkurs przyjazny młodszym widzom. -Doszło więc do tego, że konkurs na wiele lat stał się imprezą prostych melodii, które bardzo łatwo było zapamiętać. Część piosenek stała się europejskimi hitami.

Eurowizja 2016, Eurowizja dla Dzieci 2015, Turkowizja 2015, Eurowizja 1963-1965

Kto poprowadzi ESC 2016?

Wiemy już, że Eurowizja 2016 odbędzie się w Sztokholmie, a główną areną zmagań reprezentantów będzie Globen, jednakże SVT planuje „zaangażować” w konkurs także Tele 2 Arenę. W jaki sposób? Tego na razie nie wiadomo. Tajemnicą jest też to, kto poprowadzi konkurs w Sztokholmie. Chociaż nazwiska nadal nie są potwierdzone, to jednak niemal pewne jest, że będą to albo byli reprezentanci Szwecji na Eurowizji lub prezenterzy, którzy prowadzili niedawno Melodifestivalen. Wymienia się m.in. Mansa Zelmerlowa, Petrę Mede, Ginę Dirawi czy Sannę Nielsen, która sama przyznała, że jeśli otrzyma od SVT ofertę, to z chęcią ją przyjmie. Chciałaby poprowadzić konkurs razem z Robinem Paulssonem, z którym brawurowo pełniła funkcję gospodyni Melodifestivalen 2015. SVT szuka nie tylko prowadzących ESC 2016, ale także prowadzących Melodifestivalen 2016. Celem Szwedów jest zorganizowanie selekcji na bardzo wysokim poziomie, tak by nowy reprezentant mógł z łatwością wygrać przyszłoroczną Eurowizję. Szwecja zrówna się wtedy z Irlandią jeśli chodzi o liczbę zwycięstw.

UPDATE KONKURSOWY: Macedonia wraca na Eurowizję dla Dzieci po roku przerwy – poinformował Vladislav Yakovlev. MKRTV zrezygnowała z JESC po 2013 roku, kiedy reprezentantka Barbara Popović zajęła ostatnie miejsce za łupankę „Ohrid i Muzika”. W tym roku do konkursu wraca też sąsiednia Albania. Aktualnie 13 państw potwierdziło start w JESC 2015. Czekamy na decyzję Rosji, Serbii i nadawcy prywatnego TV4 ze Szwecji. O ile o JESC robi się coraz głośniej, o tyle niewiele słychać o dwóch konkursach Turkowizji. Kazachskie media podają, że konkurs „Bala Turkvizyon” (dla dzieci) przeniesiony został na grudzień i odbędzie się w Stambule, a nie w Turkmenistanie. Jak na razie na wstępnej liście krajów/regionów zainteresowanych udziałem w Turkowizji 2015 jest 14 ochotników, z kolei na liście „Bala Turkvizyon” jedynie ośmiu.

CZY WIESZ, ŻE…

Kolejne ciekawostki przed Wami! Wielka Brytania po raz drugi zdecydowała się przejąć prawa do organizacji konkursu, po tym gdy zwycięska Francja odmówiła przygotowywania ESC, która byłaby już ich trzecią w ciągu pięciu lat!

  • BBC ponownie zorganizowała imprezę w Londynie
  • W stawce ESC 1963 pojawiła się pierwsza w historii kobieta w okularach – była to Nana Mouskouri z Grecji, która reprezentowała Luksemburg.
  • Po raz pierwszy konkurs wygrała Dania i po raz pierwszy triumfatorem okazał się duet, a nie solista.
  • Eurowizja 1964 odbyła się w Kopenhadze, ale mimo to sąsiednia Szwecja zdecydowała się opuścić stawkę konkursową. Zadebiutowała natomiast Portugalia.
  • Po raz pierwszy na eurowizyjnej scenie pojawił się Udo Jurgens, który reprezentował Austrię trzykrotnie i za trzecim razem triumfował.
  • Chociaż nie minęło jeszcze 10 lat od utworzenia konkursu, już zaczęło się pojawiać głosowanie polityczne. Norwegia, Finlandia i Dania bardzo wyraźnie się wspierały, co było widoczne głównie dlatego, że pozostałe kraje raczej nie były chętne, by głosować na ich piosenki.
  • Niestety, z powodu pożaru archiwum DR, zapis video Eurowizji 1964 nie zachował się.

  • Laureatem drugiego miejsca podczas ESC 1964 był Matt Monro z Wielkiej Brytanii, który nagrał angielską wersję piosenki Udo Jurgensa z tego samego konkursu. Co ciekawe, Matt wydał utwór Jurgensa jako główny singiel, a swoją własną piosenkę eurowizyjną umieścił na stronie B. „Walk Away” (angielska wersja „Warum nur, warum?”) stała się hitem w wielu krajach, w tym również w USA.
  • W 1965 roku triumfowała France Gall z Luksemburga i chociaż jej utwór „Poupee de cire, pouppe de son” stał się ogromnym przebojem, został w trakcie głosowania całkowicie zignorowany przez jurorów francuskojęzycznych z Monako, Francji i Belgii. Dlaczego? Zapewne przez kompozytora Serge Gainsbourga, znanego z kontrowersyjnych zabaw słowami w swoich piosenkach. Długo po konkursie dyskutowano ile seksualnych i erotycznych odniesień posiada ta (zdawałoby się, że niewinna) piosenka.

  • Pomimo kontrowersji, utwór stał się hitem we Francji, ale także w Niemczech i Włoszech. Do tej pory uznawany jest za jedną z najbardziej znanych piosenek, które wygrały Eurowizję.
  • Po raz pierwszy w historii Eurowizja była transmitowana przez nadawców zrzeszonych w Interwizji, czyli głównie przez państwa komunistyczne. Przez kolejne lata prowadzący ESC będą wymieniać kraje, które „oglądają” konkurs (m.in. Polska).

Powróćmy jeszcze do France Gall. Chociaż jej utwór stał się przebojem, wokalistka wielokrotnie odmawiała ponownego wykonania piosenki, którą uważała za głupią. Zaraz po Eurowizji przerwała współpracę z Serge Gainsbourgiem, wyjechała do Niemiec, gdzie śpiewała naiwne piosenki szlagierowe. W latach 70. wróciła do Francji, uznając się za wokalistkę śpiewającą „chansons”. W 1987 wydała utwór „Ella, elle l’a”, który ponownie wyniósł ją na szczyty list przebojów m.in. w Niemczech czy Austrii. Wiele lat później piosenkę przerobiła Kate Ryan (ESC 2006) i ponownie „Ella, elle l’a” trafiło na listy przebojów.

Kompozytor „Poupee de cire, poupee de son” – Serge Gainsbourg, zmarł w 1991 roku. Zapamiętany został jako twórca ohydny, prowokujący ale i fantastyczny. Był też wielkim babiarzem. To on stworzył słynne „Je t’aime…moi non plus”, które już w 1967 roku zostało nagrane z Brigitte Bardot, ale na rynek muzyczny trafiło dopiero w 1986. Kompozytor przygotował drugą wersję, śpiewaną ze swoją kochanką Jane Birkin i ta wersja była przebojem w 1969 i do tej pory jest pamiętana jako jedna z najbardziej erotycznych kompozycji. Serge i jego piosenki pojawią się na ESC jeszcze dwukrotnie – dla Monako („Boum Badaboum”) i Francji („White and black blues”).

Wymarzony reprezentant, Eurowizja 1959-1962

Wymarzony reprezentant Polski – Kolejne wyniki

Wczoraj wieczorem zakończyło się głosowanie w plebiscycie Dziennika Eurowizyjnego na wymarzonego reprezentanta Polski 2016. Głosowaliście na swoich ulubionych wykonawców w trzech kategoriach. W kategoriach „Wokalista” i „Zespół” walczyło po 5 kandydatów, z kolei w grupie „Wokalistka” znalazło się aż 10 ulubionych piosenkarek. Do kolejnego etapu – facebookowych dueli – awansowało trzech wokalistów, trzy zespoły i sześć wokalistek. Oto zwycięzcy II etapu (kol. alfabetyczna):

  • Brodka Monika
  • Doda
  • Enej
  • Farna Ewa
  • Górniak Edyta
  • Grzeszczak Sylwia
  • LemOn
  • Margaret
  • Mrozu
  • Podsiadło Dawid
  • Szpak Michał
  • Zakopower

Wśród pokonanych wokalistów są Mateusz Ziółko (4. miejsce, 16%) i Kamil Bednarek (5. miejsce 14%). Wyeliminowane zespoły to Afromental (4. miejsce, 22%) i The Dumplings (5. miejsce, 10%). Odrzucone wokalistki to Sarsa (7. miejsce, 21%), Justyna Steczkowska (8. miejsce, 20%), Cleo (9. miejsce, 17%) i Kayah (10. miejsce, 13%). Przypomnę, że każdy głosujący mógł wskazać dowolną ilość faworytów w danej grupie.

Duele ruszą już wkrótce, a o losach wyselekcjonowanych wykonawców zdecydują członkowie grupy Dziennika Eurowizyjnego. W finale głosowania znajdzie się sześciu kandydatów, zwycięzców pojedynków. Śledźcie grupę facebookową i decydujcie o tym, kto powinien być wymarzonym reprezentantem Polski 2016!

CZY WIESZ, ŻE…

Podobnie jak w 1958 roku, o zwycięzcy Eurowizji szybko zapomniano, a największym zainteresowaniem cieszył się Domenico Modugno, którego „Piove/Ciao, ciao Bambina” stało się hitem, chociaż zdaniem jury nie zasłużyło na miejsce w top3 konkursu. Oto kolejne ciekawostki z pierwszych edycji ESC:

  • Chociaż Holandia wygrała w 1959 roku, telewizja publiczna nie chciała organizować konkursu ponownie (wcześniej robiła to w 1958). Prawo do organizacji przejęła więc stacja BBC, a show trafiło do Londynu.
  • Piosenka „Tom Pillibi”, dzięki której Francja po raz drugi wygrała ESC, stała się międzynarodowym przebojem – był to pierwszy tego typu przypadek w historii konkursu.
  • Reprezentantka Szwecji Siw Malmkvist zajęła jedynie 9. miejsce, ale cztery lata później zdobędzie sławę w Niemczech i Austrii dzięki piosence „Liebeskummer lohnt sich nich”.
  • Eurowizja stawała się coraz bardziej popularna, w w 1961 roku aż trzy nowe kraje dołączyły do stawki: Hiszpania, Finlandia i Jugosławia.
  • W 1961 po raz pierwszy konkurs odbył się w sobotni wieczór, a nie w środku tygodnia.

  • Francuskie miasto Cannes po raz drugi gościło ESC – wcześniej konkurs organizowano tam w 1959 roku. Tym razem jednak organizatorzy zachwycili ekstrawagancką sceną, której elementem były schody.
  • Trzeci rok z rzędu Wielka Brytania zajęła 2. miejsce. Kraj do tej pory jest rekordzistą pod kątem zdobywania eurowizyjnych srebrnych medali.
  • Na sześć zwycięskich utworów Eurowizji (1956-1961) dwa wykonane były po holendersku i aż cztery po francusku. Nie spodobało się to telewizji niemieckiej, która domagała się zmian w systemie głosowania. Zmiany wprowadzono, ale w top3 znalazły się…trzy utwory po francusku (Francja, Monako i Luksemburg).
  • Zarówno piosenka luksemburska z 1961 jak i zwycięski utwór Francji 1962 nie zdobyły międzynarodowego uznania na rynku muzycznym.
  • Hitem 1962 stała się za to propozycja niemiecka pt. „Zwei kleine Italiener”, która w finale zajęła 6. miejsce, ale zdobyła popularność nie tylko w krajach niemieckojęzycznych. Przetłumaczono ją na kilka języków i łącznie sprzedano ponad 1,2 mln egzemplarzy singla w całej Europie.

Eurowizja 2016, Eurowizja 1956-1958

Mały kraj, wielka szkoda

Telewizja TMC poinformowała portal ESCtoday, że Monako nie weźmie udziału w Eurowizji 2016. Oficjalny powód nie został podany, ale zapewne ponownie chodzi o problemy finansowe stacji. Kraj wystartował już w 1959 roku, ale zajął wtedy ostatnie miejsce i trafił do grupy państw, które swój debiut zakończyły na najniższym z możliwym miejscu – są to Litwa, San Marino, Czechy, Austria, Portugalia, Malta i Turcja. Wygrać udało się tylko raz, w 1971 roku za sprawą wokalistki Severine i jej utworu „Un banc, un arbre, un rue”. Wielkie zwycięstwo okazało się też wielkim problemem, bo państewko nie miało gdzie zorganizować konkursu. Planowano przygotować Eurowizję na świeżym powietrzu i przesunąć termin organizacji z wczesnej wiosny na czerwiec. Niestety, z powodów finansowych pomysł upadł, a Monako musiało poprosić o pomoc telewizję francuską. Negocjacje przebiegały bardzo źle, bo TMC upierało się, by Eurowizja odbywała się w Monte Carlo, na co nie chciała się zgodzić Francja. Ostatecznie rozmowy przerwano, a decyzję o tym, co dalej z Eurowizją przekazano EBU. Organizacja skontaktowała się z Hiszpanią i Niemcami, które zajęły miejsca 2-3 w 1971 roku. Ostatecznie jednak gospodarzem ESC 1972 została brytyjska stacja BBC, a show odbyło się w Szkocji.

Ostatni raz Monako próbowało swoich sił na eurowizyjnej scenie w 2006 roku. Severine Ferrer była pierwszą reprezentantką kraju, która śpiewała utwór dwujęzyczny (po francusku i tahitańsku). Zajęła 21. miejsce w półfinale.

CZY WIESZ, ŻE…

Pierwsze lata Eurowizji to muzyka typu „schlager”, której mnóstwo było w szafach grających. Konkurs był skierowany do dojrzałej publiczności, a nie do młodzieży, stąd tematyka utworów skupiała się wokół spraw „dorosłych”, reprezentanci występowali w sukniach balowych czy eleganckich smokingach. Nie było choreografii, jedynie sztywne stanie przy mikrofonie ze statywem.

  • Na scenie mogły się znajdować maksymalnie 2 osoby.
  • ESC 1956 odbyła się 24 maja, a udział w niej wzięło 7 państw. Był to jedyny konkurs, podczas którego każdy nadawca mógł wystawić dwa utwory.
  • Eurowizja z Lugano była przygotowywana z myślą o transmisji radiowej, a chociaż konkurs nagrywały aż trzy kamery, do czasów współczesnych zachował się jedynie zapis video zwycięskiego występu Lys Assi.
  • Lys Assia śpiewała dla Szwajcarii dwa utwory, przy czym jeden po niemiecku, a drugi po francusku.
  • Sposób głosowania nie był skomplikowany – każdy nadawca wysyłał dwóch jurorów, którzy głosowali na najlepsze piosenki. Telewizja Luksemburga nie wysłała swoich przedstawicieli i autoryzowała Szwajcarię do głosowania w imieniu RTL. Czy dzięki temu utwór „Refrain” zwyciężył?

  • Chociaż „Refrain” pozostaje legendą Eurowizji, utwór nie odniósł komercyjnego sukcesu i szybko został przez Europę zapomniany.
  • Zwycięstwo Szwajcarii oznaczało, że kraj ma prawo ponownie organizować konkurs. Nadawca odrzucił jednak tę propozycję.
  • W 1957 roku doszło do pierwszego skandalu. Reprezentanci debiutującej Danii zakończyli swój występ pocałunkiem, który trwał 11 sekund. Czy tegoroczny duet z Litwy pobił ten rekord? Chyba nie.

  • Zwycięski utwór Holandii „Net als toen” powtórzył drogę „Refrain” i szybko po Eurowizji popadł w zapomnienie.
  • W 1958 roku okazało się, że wcale nie trzeba wygrać Eurowizji, by osiągnąć sukces. Dokonał tego Włoch Domenico Modugno, który zajął 3. miejsce za „Nel blu dipinto di blu”. Jako „Volare” piosenka dotarła do USA, gdzie przez pięć miesięcy okupowała 1. miejsce US Billboard Hot 100. Sam wokalista zdobył 2 statuetki Grammy. Jego powrót na ESC w 1959 okazał się równie udany – utwór „Piove (Ciao, ciao, Bambina) także stał się międzynarodowym hitem.

  • Andre Claveau, który wygrał ESC 1958, nie odniósł sukcesu poza granicami rodzimej Francji.
  • Sukces „Volare” sprawił, że na Eurowizję zaczęto patrzeć jako na trampolinę do międzynarodowej sławy, co ponoć zachęciło Wielką Brytanię do powrotu w 1959 roku. BBC zadebiutowała w 1957 (7. miejsce), jednak nie wzięła udziału w konkursie organizowanym rok później w Holandii.